මේ කාලය හරි දුෂ්කරයි... නියං සමයක්. ලියන්න හිතේ තිබුණට පුද්ගලිකත්වය කියන
කට්ට ඇතුලේ ඉදන් ලියන්න අමාරුයි. එත් මේක ලියන්න හිතන්නේ ලියන්නැතුව ඉන්න හුඟාක්
උත්සහ කරලා මං පැරදුන නිසා. ජීවිතේ
පශ්චාත් තාපයක් එක්කහු වෙලා. දැන් හරි උණුසුමක් දැනෙනව.
මං ඉස්කොලේ යන දවස් මට මතක් වෙනවා. ඉස්කෝල කියක්ද? හතරක්. මුල් දෙකම මාව
දන්නෑ. පන්තියේ කොනේ හිටපු හෙරක්... කවදාවත් ගෙදර වැඩක් කලේ නෑ. විභාගයක් උනත්
පාඩම් කලේ නෑ.. ලකුණු පනහකට වඩා ගත්තෙත් නෑ. ඒ කාලේ ගැන මට දුකක් නැත්තේ පස්සේ මා
තුළ වැඩුණු දේවල් ඒ අලස කාලකණ්නි කම හේතුවෙන්ම බිහි වෙච්ච හංදා.
දවසක් ආවා... ගම දාලා යන. කිසිම හැඟිමක් ඉතුරු වෙලා තිබ්බේ නෑ. මං පොඩි
කෙල්ලක් එතකොට. පුංචි වත්කම් හිමිවීම් පවා අහිමි වෙලා තිබුණා. අරන් යන්න මතකයක්
වත් තිබ්බේ නෑ. අපි ආවේ ගෙදර අම්මා ගාවට,.. පොඩි මාමා ළඟට. ඒ එනකොට මං මුකුත්
ගෙනාවේ නැති හංදාම මං ඒ වෙන කොටත් පාසල් ජීවිතෙන් වසරක් මඟ හැරිය හිංදාම මට පාසලක්
ලැබුණ් නෑ. අම්මා හරියට මහන්සි උනා... විදුහල්පතිවරුන් ඉදිරියේ කිව්වා මෙයා හරි
දක්ෂයි... කොහොම හරි විභාගේ පාස් වෙවි වගේ
කතා. මට බය හිතුණා... මං දන්නවානේ මං බුරුවෙක්.කොහොම හරි වාර පහක් නිකං හිටියට
පස්සේ ඉස්කොලයක් ලැබුණා. මං වාර විභාග පාස් නොවුණොත් අම්මට කවදාවත් මුණ දෙන්න බැරි
තරම් අම්මා මාව වර්ණා කලා... ඒ ඉස්කෙලේ ළමයි මාව ගනන් ගත්තේත් බුරුවෙක් ගානට. අන්න
එතනින් මං පටන් ගත්තා. දහයේ පංතියේදි..දෙවැනි වාරෙදි.. මං පටන් ගත්තා.
හුස්මක් නෙගෙන ආව ගමනක් වගේ මං උපාධියකින් වැඩේ නතර කලේ... මට මාව
විශ්වාසයි... දන්න දේට වඩා නොදන්න දේ බොහොමයි. එත්... එත් මං ගැන හැමෝම කියන්නේ මං
හොදයි කියලා... ඒ මතු පිටට. කවුරුත් මට පිහි පාර අනින්නේ පිටට. වාසනාව පෙනි පෙනි
අහිමි වෙනවා. මුකුත් කර ගන්න බැරිව දණ ගාපු අය අද මාව පහු කරන් ගිහින්. සේරමලා වගේ
ගිහින්. ඇයි මං මෙතන ඉන්නේ...
මට තේරුමක් නෑ. මේක මට දැන් ඇති වෙලා. කවදාකවත් පළමු පෙළ සමාර්ථයක් මට ඕන
උනේ නෑ. එකත් මගේ මොඩ කම වෙන්න ඇති.. ගත්ත පෙලියෙයි අරකෙයි තියෙන්නේ අලි කෙස්
ගහක්. දුකේ බෑ... දැන් කියන්නේ ම පළමු පෙළට වැටුන්නැත්තේ මගේ තියෙන අභාග්යයකට
ලු... කොහොමටවත් මට එහෙම හිතෙන්නෑනේ. මං
අහනවාද අනේ මං මේක ගත්තේ මේක හොදයිද කියලා. නෑ කවදාවත් අහන්නෑ. මං අත්පත් කරගත්තේ මට ඕන දේ. මට ඕන දේ මං
උපරිමයෙන් ගත්තා. ඒත් මුන් කියන්නේ මට අහිමි උනා කියලා. ඇත්ත එහෙම මං ගැන හිතන එක
නම් අභග්යයක්.
දැන් හැමෝම මං දිහා බලන්නේ සතෙක් ගාණට. අපි හිටියේ එකම කුලකයක. ඒත් අද ඒ අය
නරඹන්නෝ.. මං .. මං තමා දර්ශනය. මං යන්නේ
කොහේද කියලා මං දන්නේ නෑ. හැමදාම දේශනේ දි මලාක් වගේ පාඩම් ඉගෙන ගත්ත අය අතරේ මං
කතා කලා. තර්ක කලා. උත්තර දීලා නිරුත්තර කලා.. අද මම මං ඉස්සරහාම ඉදන් ඉන්නෙත්
නිරුත්තරව. මගේම පිළිඹිබුව මට විහිළුවක් වගේ...
අද මට අනන්යතාවයක් නැති වෙලා. මං මොකෙද්ද කියලා මගෙන්ම අහන අසීරු තැනක මාව
තියලා. මං මගේ ස්ත්රීත්වයට ගරු කරනවා... එය මට වැදගත් වෙන්නේ මට මං විදිහට ජීවත්
වෙන්න බෑ පිරිමියෙක් උනා නම්. දැන් කියන්නේ එක්කෝ මං ගැහැනියක් සේ නැතිනම්
පිරිමියෙකු සේ පාක්ෂික විය යුතුයි ලු. මට එන්නේ පුදුම ආත්මානුකම්පාවක්.. මං ගැන
නෙමේ මට මෙහෙම කියන අය ගැන. කරාබු දෙකක් කෙල්ලෙක්ගේ කනේ තියෙන්නම ඕනද? මං හිතන්නෑ.
කෙල්ලෙක් උනාම හැම වෙලාවෙම මෘදු වෙන්නත් ඕනද? මං හිතන්නෑ... මං එහෙම මෘදු වෙන්න
ඕනයි කියලා හිතන තැනකදි එහෙම ඉන්නවා. නමුත් කැපොත්තෙක් දැක්කත් හූ තියන්න ඕනද? රොස
පාටටම ලඝු වෙන්න ඕනද? ඒන එන මොස්තරේ අදින්න ඕනද? කෙලින් ගහපු ඉරක් වගේ පිළිවෙළක්
ඕනද? ඒ විකාර මට කොරන්න බෑ. මං එහෙම ලාමක වෙලා බෑ. පවුලක වැඩිමලා මං. මං රෝස
සුරංගනාවක් උනොත් කොහොමද?
මොකෝ බැරි ඒ ජීවිතේ සැපක්. වෙහෙසක් නෑ.. එත් මං මහන්සි වෙනවා ජීවිතේ ගොඩ
නඟන්න. එකක් දෙකක් අහන්න පුළුවන්. ඒත් හැමදාම කියන කොට මඟ අරින්න අමාරුයි. කොහොම
කලත් එයාලා කියන්නේ දැන් මං ගන්දබ්බයෙක්. ඒකා මොකද කරන්නේ. ආයේ ඉපදෙන්න තැනක්
හොයනවා.
හුඟාක් වෙහෛස වුණා. ඒත් අද ඒක පුස්සක් වෙලා. ඇයි මං වෙහෙස උනේ කියලා එයාලා
මට හිතන්න ඉඩ අරන් දීලා. මාත් මේ හිතන්නේ ඇයි මං මේ තරම් දුර මේ මාවතේ ගියේ යන්නේ
කියලා. මටත් ඕන පටන් ගන්න.. හැබැයි මං පටන් ගත්තේත් හුඟාක් කලින්. ඍජු ගමනක්. මට
මාව විනාශ නොකර ඒ ගමන යන්න බෑ කියලා පෙන්නන්න ගොඩාක් අය මහන්සි වෙනවා. එත් මං
වෙනස් උනෙත් එයාලා නෙමේ මට නේද මාව නැති වෙන්නේ..
ඒකයි මේක හරි අමාරු දුෂ්කර කාලයක් කියන්නේ.