Showing posts with label පද. Show all posts
Showing posts with label පද. Show all posts
Wednesday, October 17, 2012
| නිවි නිවි දැල්වෙන පහනක | එළියෙන් |
| ලතැවෙන හදවත දෙනෙතින් | මතුවේ |
| අඳුරෙන් මතුවෙන සඳ නොවු | රැයකදි |
| ඔබේ උවනත දෙනෙතෙහි | පාවේ |
| පායා හිනැහි ආ දා | මතු වී |
| සිහිවන මොහොතේ ඔබ නැත | සතු වී |
| ජීවන දහරේ පිපි නෙළුමක් | වී |
| ඔබ පසු කර දිවියම | ගතවෙද්දී |
| කඳුළක ලියවුණු පෙම්බර | පුවතක |
| නටඹුන් මැද මා තව තව | තනිවෙන |
| මතකෙක ලියවුණු මා සිත | ගෙන |
| දිරි ගෙන දිලිසේ හිරු හෙට | දිනයක |
Saturday, August 25, 2012
දින කිහිපයකට පසු ගෙදර ආවෙමි...
මිනිසුන් තමා ජිවත් වන පරිසරය හා ඉතාම තදින් බැදි පවතී. එසේ වන්නේ කුමන
හේතුවක් නිසාදැයි ඇත්ත වශයෙන්ම සනාථ වී නැතත් මිනිසා තමා ජිවත් වන පරිසරය කෙරේ
මානසික වශයෙන් බැඳි සිටියි. තමා ජීවත් වන පරිසරය කෙරේ කොතරම් බැඳිමක් තමා තුළ
තිබෙනවා දැයි දැනෙන්නට නම් කෙනෙක් සිය හුරුපුරුදු පරිසරයෙන් වෙන්ව විසිය යුතුය.
පසුගිය කාලයේ දිගටම නිවසේම රැඳි සිට පහු
වුණු දින කිහිපයේ නිවසෙන් බැරව සිටි දින කිහිපය මේ ලිපිය ලියන්නට හිත හැදුවේ ය.
ගෙදරින් පිටව සිටි දින කිහිපය මා
ගත කලේ පාළුවෙන් වුවත් ඒ දින කිහිපය මට වෙහෙසකර උනේ නම් නැත. ගෙදර කියා මා ගොඩ ගසා
ගත් මහා දෙයක් නොතිබුණි. එහෙත් එහි තිබු දෙයකුත් විය. ඒ අර කී බැඳිම වෙන්නට ඇත.
ගෙදරින් බොන වතුර ටික රසය... පුංචිම බත්
කටකුත් රසය... ගෙදර නිකම්ම උන්නද කමක් නැත. එහෙත් වෙන තැනක නොහැක. මා නිවෙස්
ගණනාවක ජිවත්ව ඇත්තෙමි. පාසල් කිහිපයක ඉගෙන ගෙන ඇත්තෙමි. මට බැඳුනු අවකාශය ගැන
සිතිම සංකිර්ණ වන්නේ ඒ නිසා වන්නට ඇත. මා සිහින දකින්නේ කලාතුරකින් නිසා මට හීන වල
පසුබිම ගැන පුද්ගලික අත්දැකිම් නැත. ඒ නිසා බොහෝ අයට මෙන් පුංචි කාලයේ උන් නිවසක්
පසුබිම් කරගත් සිහින මා දැක නැත. පාසල් ජිවිතය ගැන ආයේ යාමට ආසාවක් නැති මිනිසුන් අතර මම ද වෙමි.
පාසල් සේරම තුළ මට ඇත්තේ පුංචි මතක පෙළකි. කලක් පංතියේ කොනේ උන් අන්තීමයා ලෙසත්
කලක් පංතියේ ඉදිරිපසම අසුනේ උන් පලමුවැනියා ලෙසත් මට ද්විත්ව අත්දැකිම් ඇත.
ගුරුවරුන්ගේ අප්රියජනකම සිසුවාගේ සිට ප්රියජනකම සිසුන් අතර කෙනෙක් වීම පිළිබඳ
කියන්නට මහා දේ නැතත් බලවතා කෙරේ දුබලයාව තවත් පසුබස්සවන ගුණයක් ඇති කරනු ලබන්නේ ඒ
අවකාශය ඒ ඒ අවස්ථාවේ නියෝජනය කළ අය විසින්
යැයි මා සිතමි. මා උන් පරිසරය අප්රියජනක කරන්නටත් ප්රියජනක කරන්නටත් කාලයත්
අවකාශයත්මට බලපෑම් කර ඇත. මේ නිසා මගේ ජිවිතයේ ලස්සනම දවස් ඇත්තේ නිවසේ ගෙවු කාලය
තුළයි.
මිනිසුන් විපත්දායක පරිසර තුළත්
ජීවත් වන්නේ මේ දමා යා නොහැකි බැඳිම නිසාවෙන් ය. මිනිසා තමා බැඳි අවකාශයකට ප්රේම
කරන්නේ මහා මානව සමාජයක් තුළ ඔහු හුදකලා වන නිසාද? දහසක් මැද තනිවන මිනිසුන් ගැන
මා දනිමි. මාත් එවැන්නෙක්ව සිට ඇත. ගෙදරින් පිට ගෙවු රෑ කාලයන් ඇත්තේ අල්පයකි. ඒ
අතුරින් එක්තරා පර්යේෂණ කාර්යක් සඳහා අගනුවරට ආසන්න තදාසන්න ප්රදේශයක පුද්ගලික
පාසලක දින කිහිපයක් මිතුරන් සමඟ ගෙවු කාලයේ මට ද දහසක් අතර තනිවීම දැනිනි. බිය සමඟ
නොනිදා පහන් කළ අත්දැකීම් මට අමතක නොවේ. මට හුරු මගේ අවකාශයෙන් මිදීම මා හොදින් ම
අත්වින්දේ වසර ගණනාවකට පසු උපන් ගම දකින්නට ගිය ගමනේදීය. මා ගමට ආදරය කළ වගක් මා
එදා වන තුරු දැන උන්නේ නැත. ගම දකින විට මට හැමවිටම මහ අමුතු හැඟිමක් දැනීම නතර
වුයේ විශ්ව විද්යාලයේ සිටි කාලයේ ය. ගම දැන් මගේ නොවේ කියා මට සිතුණු දවසක් ආවේය.
දැන් මට ගමක් නැත.
එහෙත් ජිවත් වන තැන , විශේෂයෙන් ම
මට මගේ පොත් මේසය නැති පාළුව මකා ගන්නට අමාරුය.
විශ්ව විද්යාල ගමන නතර වී දැන් අවුරුද්දකටත් කිට්ටුය. එත් මා ගෙදර ඉන්නේ
නම් පැය විසිහතරෙන් දොළහකට වඩා ගෙවන්නේ පොත් මේසය ළඟ ය. සමහර විට කියවන පොතක්
ද නැත. හොඳයැයි කියත හැකි පොත් මා
කියවන්නේ ද නැත. මා කියවන්නේ ඉතාම සරල කෘති පමණි. ඒවාත් මා මිල දී ගන්නේ ඉතාම
කලාතුරකින් ය. මගේ අවකාශය ගෙදරින් කාමරයට හිර වී ඇති බව තවත් සිතද්දි මට දැනේ.
යුවතියකගේ කාමරයක නොතිබිය යුතු තරම් අපිළිවළකින් පිරි ඇති මේ කාමරය පහුගිය අඩ දශකය
තුළ මා වැඩිම කාලයක් ගත කළ තැන ය. එහෙත්
මා ඒ ජිවිතයට ආසා කරමි. නිවසින් පිට ගත කල දින දෙක තුනක ගමන දිර්ඝ චාරිකාවක් කලේ ඒ
පිට ගත කළ කාලය විසින් නොව මගේ නිවසෙන් මා දුරස්ථව සිටි කාලයයි. නිවසට ලඝුව කාලයත්
අවකාශයත් මෙසේ අභිසරණය වන විට අද්දැකිම් හිඟවන්නේත් ඒ නිසා ම ජිවිතය කෙටි වන්නෙත් නිරායාසයෙනි.
මම ද අත්දැකිම් හා අත්විදීම් ඌනතාවයෙන් පෙළෙමි. ජිවිතයේ සැලකිය යුතු අඩක් ම ගෙවි
ඇතත් මා ලද අත්දැකිම් ඇත්තේ ටිකකි. අත්දැකිම් වලින් ජිවිතය මැන්නොත් මාගේ ජිවිතය
කෙටිය. දින නවදාහකට අත්විදිය යුතු සමහර දෑ මට මඟ හරෙන්නට ඇත. එත් මගේ ජිවිතය ගැන
කතාවක් ඇත... මා තවදුරටත් එය ගොඩනඟමින් සිටිමි. තවත් දින නවදාහක් ගතවු තැන මාගේ
කතාව බොහෝ දුරට ලියවි තිබෙනු ඇත. එත් ඒ කතාව නවකතාවක් නොවී කෙටි කතාවක් වනු ඇත.
පිටතට ගොස් අත්දැකිම් ලබා ගන්නවාට වඩා නිවසේ ඇතලත ජිවිතය මට නිදහස්ය. කුමන
හෝ තලයක ඇති සරල සිනමාවක් රසවිඳිමින් ගෙට
වී ගෙවන දවස මට සතුටකි. මට ලියන්නට හිතෙන කාලගුණය වස්සාන සමයයි. ඒ නිසා මේ
වැහි කාලයේ සිතුවිලි බොහොමයක් වේ. වෙරළේ රළ සිඹින දෙපා නොගියත් අප ආපස්සට ඉදිරියට
යනවා සේ දැනෙන්නා සේ කාලයත් සමඟ අප ද යා යුතුව ඇත නැතිනම් එය අප රැගෙන යනු ඇත. ලබන
වැහි කාලයේ මාත් මගේ පවුලේ අයත් මේ නිවසේ නැත. පුංචි උනත් නගරයට අප අමතක වනු ඇත. එහෙත් මේ
නිවසට අමතක නොවනු ඇත. වසර දහයක් තිස්සේ වසා තිබු මේ නිවසට තාත්තාත් මාත් ආවේ පරණ
කඩමාළු දෙකක් ඇඳ ගෙනය. ඉළුක් කැන්ද අතරින් අමාරැවෙන් ප්රවේශයක් සොයා ගෙන අපි නිවස
තුළට ආවෙමු. මට වඩා උස හුඔස් කඩා සති ගණනාවක් තිස්සේ සුද්ධ කර මේ නිවස යළි නිවසක්
කරන්නට මා බිත්ති වැලි කඩදාසිවලින් මදිමින් උළු තියමින් කළ යුද්ධය මට අද මෙන්
මතකය. වැඩ නතර කරන විට එක්කෝ මා දුවිලි වලින් නාගෙන සිටිමි, නැතහොත් බිත්ති කපා
පිටි ගොඩකින් මතු වුවෙකු සේ සිටිමි. අම්බලමක් මෙන් වු මේ ගොඩනැඟිල්ලට අප කොහොම
අමතක වන්නද? ජිවිතයේ හැටි... මේ පුංචි බිම ලබන වස්සානයේ දී වෙන කිසිවෙකුට සෙවණ සදමින්
සිටිනු ඇත.
එදාට මා නිවස කියා වෙනත් තැනකට
කියනු ඇත. එදාටත් මා මේ තරම්ම නිවස තුළ හැදි ලොවක මා ජිවත් වනු ඇත. නිවස කොහේ
තිබුණද මා ඒ නිවස තුළ මිස ඉන් පරිබාහිරව සිටින්නෙකු නොවනු ඇත. මේ ආසියානු ගැහැණු
සිතිවිලි වල පොදු සැකැස්ම දැයි මා නොදනිමි. එහෙත් මට සිතෙන්නේ මෙහෙම ය. දින ගණනකට
පසු ගෙදර ආවිට මහන්සිය කොහේ ගියාද නැත... ඒ ‘ගෙදර’ හැටිය.
Sunday, July 29, 2012
සන්ද්යා මනරම්
අඳුරැ
ගඟ ගලනවා
නිම්න මිටියාවතින්
ගිරඟ සිඹින
නිල් ගුවන
දිසේ රතු පැහැයෙන
චාන්දනී
ඉස්සි බලන්
පරවු පියුම් පෙති පාවෙන
කුමුදු මල් හිනැහෙන
සැදැහැවතුන් නිසා ගී කියන
සියතුන් කැදලි සොයන
ගඟ ගලනවා
නිම්න මිටියාවතින්
ගිරඟ සිඹින
නිල් ගුවන
දිසේ රතු පැහැයෙන
චාන්දනී
ඉස්සි බලන්
පරවු පියුම් පෙති පාවෙන
කුමුදු මල් හිනැහෙන
සැදැහැවතුන් නිසා ගී කියන
සියතුන් කැදලි සොයන
Monday, July 16, 2012
නුඹ
එද පන්සලේ
මහ පින්කමේදී
සීරුවට හටගෙන
සැදැහැ උවනින්
බැතිබර දැතින්
ලොල් වු සිතින්
පරිස්සමින් - හෙමින්
අතිනත යැවු
මල් වට්ටිය වගේ
මහ පින්කමේදී
සීරුවට හටගෙන
සැදැහැ උවනින්
බැතිබර දැතින්
ලොල් වු සිතින්
පරිස්සමින් - හෙමින්
අතිනත යැවු
මල් වට්ටිය වගේ
Saturday, July 14, 2012
Friday, July 13, 2012
ආදරියේ...
ගොම්මන් යාමේ ගඟ අද්දර
තන්පංගලමේ සුදු මැණිකේ
මන මෝහන රැවකින්ගඟ'ඹඩ
සද සේ නුඹ සුදු මැණිකේ
යායට මල් නෙලනා කුමරියෝ
නැහැ නොවැ වැව් ඉස්මත්තේ
මේ සඳ මෝරන පැය ගම්මානේ
නුඹ මන්ද තවත් වැව් ඉස්මත්තේ
හීතල හිරිහඬු පිපෙනා සුළඟින්
නැලවෙන තාලෙට වැව් ඉවුරේ
නුඹ රැව මට තවමත් මැවෙනවා
පුර පෝදා මෝරන තනිපංගලමේ
නුඹ මහි ප්රේමය
ඔබ වසිනු මැනවි
මහ වරැසාවක් වී
මා ගත තෙමනු මැනවි
මා පෙම්බර ස්වාමි
මා ගත දොවනු මැනවි
දහසක් මල් පිබිදේවි
ඒ මල් ඵලය දරා
ඔබ නමින් දිලේවි
සඳු තිලකය මකා
කඳු ළැම මත සුසුමක් තබා
ඔබ වසිනු මැනවි
මා ගත මත ගලා
වෙ න් වී ම . . .
දෑත රැඳී දෑගිලි
පැටලී තිබූ ආලය
ගිලිහි - විරහි - පාවී
දුක් සුසුම් සෝ සන්තාප
සුළඟට ම ඇඳි ගිය
ආලය - ඡායාව - මායාව
කාලය තුරඟ පිට නැඟි අසරැව
පිටිය මැද තරඟ කරන
සල්ලාල - ජීවිතය - නිස්සාර
ගස සහ මල

මහ ගසක් වී කුමට - මල් දරා පල දරනු බැරි නම්
දෙනෝදාහකට සෙවණ දුන්නද නොපීදෙන ගහක්
විසල් අතු පතර විහිදා විඳින අපමණ ගින්දරක්
ඇත්තටම කුමට ඵල නොදරන ගහක්
මව් පදවි ලබන දිනයක ගැහැනියක අති උතුම්
ලබනු බැරි නම් මව් පදවි ගැහැනියකගේ ඵලය කිම්
කඳුළ උරැම මුසලකමට දෛවයේ සරදමින්
අඬාවැටීයන් මතු සංසාරෙදි යළි මේ නොවන ලෙසින්
යමහල් හිතක් ළමැද හොවාගෙන
උණුවී ගින්දරින් කිරි ඉතිරේද නොදනිම්
ජීවිතයකට දෙබෑ විය නොහැකි කුසින්
අන්ත අසරණයි නුඹ මේ ලොව වසන කතු වෙසින්
Sunday, March 25, 2012
(අ)මිලවාදය පිළිබඳ පරම්පරාගත සංනාදය
මව: අන්න බලන් පුත නිල් අහස
නුඹේ ඔය සිතුවම අහස
තඹ පැහැ උනේ කිම
යලිත් නඟාපන් සිතුවම
පුතු: අහස දිදුලවන්නට
නැඟුණු රිවි මඬල රතු
වෙහෙස වී දිනු හෙයිනි
මව්නි තඹ පැහැ අහස
මව: අහස නිල් පැහැය පුත
එයයි සම්මත වු ලෝ දම
නිල් අහස ගෙනෙයි උණුසුම
ලොව දිදුලවන ඵල වැල
පුතු:දිනකර තැලී නැඟෙනහිරෙන් පැන
ගිනි තබා රතු අහස
ගෙනෙයි සඳවතිය කොමළ
එයයි සැනසුම ලොව නිදන
මව:නිදන ලොව පුබුදවා යළි
නිල් අහස උදාවන
ඇරඹුමයි එය දිනෙක
පිපෙන මල් පුබුදන
පුතු:වගුරවන ලේ දිය රන් දින
සනසවා නිශා කල සඳ
දිනු ලොවයි නිශායම
නැඟි බලනු මැන
Subscribe to:
Posts (Atom)












