Showing posts with label ජීවිතෙන්.... Show all posts
Showing posts with label ජීවිතෙන්.... Show all posts

Saturday, March 23, 2013

එක්තරා සිදුවීමක්…

        මේ සිදුවීම ලියා තබන්නේ මට අමතක නොවන සිදුවීමක් නිසාත් මගේ හිතට මෙය වදයක් සේ හැ‍ෙඟෙන නිසාත් ඔබට මෙයින් ගත යුත්තක් ඇතැයි මා සිතන නිසාය.

 

IMG_1015_zpse9be4e4e

 

         මා  දිනක් ඥාති නිවස සිට ගෙදර බලා එන්නට පිටත් උනෙමි. අතර මඟ දුම්රිය මඟක්ද හමුවේ. මෙදින මා ඒ රේල්  පාර අසලට යන විට ම වාගේ රේල් පාරේ ගෙට්ටු වසා දැමිණි. කෝච්චිය එන තුරු නොසිට පයින් ආ ගිය අයත් පාපැදිකරුවනුත් යතුරුපැදිකරුවනුත් ගේට්ටුව නොතකා පාර පැන ගියහ. එහෙත් අම්මා කෝච්චි වලට හේතු විරහිත බියක් දැක්වු බැවින් කෝච්චි ගැන මට තිබුණේ හොදම ආකල්පයක් නොවන නිසාත් මා පාර නොපැන කෝච්චිය යන තුරු නැවතී බලා උන්නෙමි… හිතු හිතු තැන කොච්චි වලට බ්රේක් ගහන්නට බැරිය. ගැහැව්වද ඒවා නතර වන්නේ  ටිකක් දුර ගොස් ය. මා උන්නේ රේල් පාර ආසන්නයේ ම ය. තවත් වාහන කිහිපයක් ම මා නොයෑම ගැන පුදුම වු වග මට මතක තියේ.

 

       දුම්රිය මාර්ගයන් දෙක මැද ඇති තීරුවේ එක්තරා පුද්ගලයෙක් ඉණට අත් තබගෙන සිටගෙන උන්නේ ය. මා සිතුවේ ම මේ මිනිසා රේල් පාරේ වැඩකරන කම්කරුවෙක් කියාය. කෝච්චිය ආවේ වංගුව පැත්තෙනි. කෝච්චියේ හඬ  මතු‍ වෙද්දි ම වාගේ මේ මිනිසා රේල් පාර අතර හිඩැසේ ඉඳගෙන තම කකුළක් ‍පීල්ල මත තැබුවේය. ඔහු සෑහීමකට පත්වන තුරු කකුළ නියමිත ආකාරයට අතින් පවා හැදුවේය… මා බැළුවේ කෝච්චිය දෙසයි.. රියදුරු අනෙකාට සිද්ධිය පෙන්වමින් කර කියා ගත නොහැකි තැනට පත් වනවා මා දුටුවෙමි… ඔවුන්ට කෝච්චිය නතර කර ගන්නට නොහැක.

 

      මා සිද්ධිය වටහා ගත් සැණින් දෙකන් දෝතින් ම වසාගෙන දෑස් පියාගෙන අනෙක් පස හැරුණෙමි… කොච්චිය යන සද්දයට අමතරව ඒ අතරින් දැඩි යමක් උඩින් අඹරාගෙන යකඩ රෝද වලින් පළමුවැන් දෙවැන්න යද්දි අමුතු හඬක් ආ බව මට ඇසිණි… පියවු කණ් වලට ඒ හඬ ඇසුණේ කෙසේදැයි මා නොදන්නා නමුත් මේ සිද්ධිය සත්තකින් ම මා අත්විඳි එකකි. මා අහක බලාගෙන ඒ රේල් පාර පැන යද්දිත් අර මිනිසා කෑ ගැසුවේ වත් කිසිවෙකු ඒ මිනිසා  ළඟට ගියේවත් නැත. එහෙත් ටික දුරක් ගොස් නැවත බලද්දි මිනිසුන් වට වී ඉන්නවා මම දුටිමි. එහෙත් කිසිවෙකු ඒ මිනිසා රෝහලට රැගෙන ගියේ නම් නැත. පසුව දැනගත් පරිදි ඒ මිනිසා විසින් මේ සිදුවීමට පෙරාතුව ත්‍රී රෝද රථයකට ගෙවා රෝහලට රැගෙන යන්නට සැලසුමක්ද කර තිබේ. ඒ මිනිසාව රෝහලට ගෙන ගොස් ඇත්තේ එසේ මිස අනතුර වු තැන රොක් වු අය විසින් නම් නොවේ…

 

      ඒ මිනිසා දුප්පත් මිනිසෙකි. කරනා රැකියාව ජිවත් වීමට නොසැහෙන නිසා හිඟා කෑමට සිතා කෝචිචියට කකුළ තබා ඇත. දැන් කකුළක් අහිමි හේ කෝචියේ හිඟාකෑම වෘත්තිය කොට ගෙන වසයි.

 

       මා මේ සිද්ධිය ලියන්නේ සිදුවීම වී බොහෝ කල් ඉක්ම ගිය කලකදිය… මා ඒ මිනිසාව දකිමි. හේ මටද අතපා සිඟමන් යදියි… මට නැ‍ඟෙන්නේ කෝපයකි… ඔහු මට භයානක සිතුවිලි කිහිපයක් අත්දකින්නට භයානක මතකයක් සිත රඳන්නට හේතුකාරකයා විය. මා සත පහක් හෝ නොදෙමි. ඒ වන් වු කකුළ් අහිමි අත් අහිමි අයට මා සතයක් හෝ නොදෙන්නේ විටක එසේ දෙන්නට තරම්  මට මුදල් නැති නිසාය… බොහෝ විට ඔවුන්ද අර කී ලෙස ව්‍යාපාරික අරමුණින් අතපය අහිමි කරගන්නට ඇතැයි මට සිතෙන නිසාය. මා යනෙන මඟ එවැන්නෝ බොහෝ වෙති. මා ඔවුන් දුටු විට අපුලෙන් ඉවත බලමි. ඒ මට මගේ දෙපා… මගේ අත් වටිනා නිසාය… මගේ අතින්, අත බලේට කෝච්චියට තැබු මිනිසෙකුට කිසි දා වතුරවත් දෙන්නට මට බැරිය… මං මගේ අත්වලට ගරු කරමි… අනෙකෙකුගේ අතක් වුවද එසේය… ඒ අනුව ඒ මිනිසාට ඒ මිනිසාගේ අතට එසේ කරන්නට අයිතියක් නැත.

 

        කවුරුන් හෝ මවක් සිය කුස ඔත් පුතු ගේ පා පහර සිනාවෙන් යුතුව ඉවසන්නට ඇති. කවුරුන් හෝ පියෙක් සිය පුතුගේ පළමු පා සටහන ගැන අභිමානයෙන් බලා ඉඳින්නට ඇති. එවන් වු පාදයක්; තමා ඔසවා ගෙන ගිය හද මියෙන්නට ප්‍රථම, මිය ගිය අරුමය… එවන් මිනිසෙකුගේ වාරුවට හැරමිටියක් වන මිය ගහක් අත්තක් පවා කළ පවට අඬනවා ඇති.

 

          අවයව විකිණිම හා යම් ආකාරයකට නෑ කම් කියන මේ සිදුවීම ඔබට කියන්නේ මිනිසුන් ජිවත් වන්නටය කියා තමන්ගේ ම මස් මාංශ පවා විකුණනා ගන්නා බව තහවුරු කරන්නට පමණක්ම නෙවේ… තවත් එවැනි මිනිසෙක් බිහි කරන්නට අත හිත දෙන්නට සිතෙන්නේ නම් නැවතත් සිතන්න කියා කියන්නටය. 

තවත් අසරණයෙක් ජිවිකාව පිණිස මේ ක්‍රමය තෝරා ගන්නේ ඔබ මෙවැන්නෙක්ට දෙන මුදල් දෙස බලා හිඳිමෙන්ය. අහෝ ජිවිත?

 

පසුව ලියමි;

අදත් කෝච්චියේ යද්දි පෙර දවස දුටුවාට වඩා මෙවන් අත පය නැති අය දැකීමි. ඒ නිසා ලිවීමි…

Tuesday, September 25, 2012

නියගයක් දැනේ මට






මේ කාලය හරි දුෂ්කරයි... නියං සමයක්. ලියන්න හිතේ තිබුණට පුද්ගලිකත්වය කියන කට්ට ඇතුලේ ඉදන් ලියන්න අමාරුයි. එත් මේක ලියන්න හිතන්නේ ලියන්නැතුව ඉන්න හුඟාක් උත්සහ කරලා මං පැරදුන නිසා.  ජීවිතේ පශ්චාත් තාපයක් එක්කහු වෙලා. දැන් හරි උණුසුමක් දැනෙනව.
මං ඉස්කොලේ යන දවස් මට මතක් වෙනවා. ඉස්කෝල කියක්ද? හතරක්. මුල් දෙකම මාව දන්නෑ. පන්තියේ කොනේ හිටපු හෙරක්... කවදාවත් ගෙදර වැඩක් කලේ නෑ. විභාගයක් උනත් පාඩම් කලේ නෑ.. ලකුණු පනහකට වඩා ගත්තෙත් නෑ. ඒ කාලේ ගැන මට දුකක් නැත්තේ පස්සේ මා තුළ වැඩුණු දේවල් ඒ අලස කාලකණ්නි කම හේතුවෙන්ම බිහි වෙච්ච හංදා.
දවසක් ආවා... ගම දාලා යන. කිසිම හැඟිමක් ඉතුරු වෙලා තිබ්බේ නෑ. මං පොඩි කෙල්ලක් එතකොට. පුංචි වත්කම් හිමිවීම් පවා අහිමි වෙලා තිබුණා. අරන් යන්න මතකයක් වත් තිබ්බේ නෑ. අපි ආවේ ‍ගෙදර අම්මා ගාවට,.. පොඩි මාමා ළඟට. ඒ එනකොට මං මුකුත් ගෙනාවේ නැති හංදාම මං ඒ වෙන කොටත් පාසල් ජීවිතෙන් වසරක් මඟ හැරිය හිංදාම මට පාසලක් ලැබුණ් නෑ. අම්මා හරියට මහන්සි උනා... විදුහල්පතිවරුන් ඉදිරියේ කිව්වා මෙයා හරි දක්ෂයි... කොහොම  හරි විභාගේ පාස් වෙවි වගේ කතා. මට බය හිතුණා... මං දන්නවානේ මං බුරුවෙක්.කොහොම හරි වාර පහක් නිකං හිටියට පස්සේ ඉස්කොලයක් ලැබුණා. මං වාර විභාග පාස් නොවුණොත් අම්මට කවදාවත් මුණ දෙන්න බැරි තරම් අම්මා මාව වර්ණා කලා... ඒ ඉස්කෙලේ ළමයි මාව ගනන් ගත්තේත් බුරුවෙක් ගානට. අන්න එතනින් මං පටන් ගත්තා. දහයේ පංතියේදි..දෙවැනි වාරෙදි.. මං පටන් ගත්තා.
හුස්මක් නෙගෙන ආව ගමනක් වගේ මං උපාධියකින් වැඩේ නතර කලේ... මට මාව විශ්වාසයි... දන්න දේට වඩා නොදන්න දේ බොහොමයි. එත්... එත් මං ගැන හැමෝම කියන්නේ මං හොදයි කියලා... ඒ මතු පිටට. කවුරුත් මට පිහි පාර අනින්නේ පිටට. වාසනාව පෙනි පෙනි අහිමි වෙනවා. මුකුත් කර ගන්න බැරිව දණ ගාපු අය අද මාව පහු කරන් ගිහින්. සේරමලා වගේ ගිහින්. ඇයි මං මෙතන ඉන්නේ...
මට තේරුමක් නෑ. මේක මට දැන් ඇති වෙලා. කවදාකවත් පළමු පෙළ සමාර්ථයක් මට ඕන උනේ නෑ. එකත් මගේ මොඩ කම වෙන්න ඇති.. ගත්ත පෙලියෙයි අරකෙයි තියෙන්නේ අලි කෙස් ගහක්. දුකේ බෑ... දැන් කියන්නේ ම පළමු පෙළට වැටුන්නැත්තේ මගේ තියෙන අභාග්‍යයකට ලු...  කොහොමටවත් මට එහෙම හිතෙන්නෑනේ. මං අහනවාද අනේ මං මේක ගත්තේ මේක හොදයිද කියලා. නෑ කවදාවත් අහන්නෑ.  මං අත්පත් කරගත්තේ මට ඕන දේ. මට ඕන දේ මං උපරිමයෙන් ගත්තා. ඒත් මුන් කියන්නේ මට අහිමි උනා කියලා. ඇත්ත එහෙම මං ගැන හිතන එක නම් අභග්‍යයක්.
දැන් හැමෝම මං දිහා බලන්නේ සතෙක් ගාණට. අපි හිටියේ එකම කුලකයක. ඒත් අද ඒ අය නරඹන්නෝ.. මං .. මං තමා දර්ශනය.  මං යන්නේ කොහේද කියලා මං දන්නේ නෑ.  හැමදාම  දේශනේ දි මලාක් වගේ පාඩම් ඉගෙන ගත්ත අය අතරේ මං කතා කලා. තර්ක කලා. උත්තර දීලා නිරුත්තර කලා.. අද මම මං ඉස්සරහාම ඉදන් ඉන්නෙත් නිරුත්තරව. මගේම පිළිඹිබුව මට විහිළුවක් වගේ...
අද මට අනන්‍යතාවයක් නැති වෙලා. මං මොකෙද්ද කියලා මගෙන්ම අහන අසීරු තැනක මාව තියලා. මං මගේ ස්ත්‍රීත්වයට ගරු කරනවා... එය මට වැදගත් වෙන්නේ මට මං විදිහට ජීවත් වෙන්න බෑ පිරිමියෙක් උනා නම්. දැන් කියන්නේ එක්කෝ මං ගැහැනියක් සේ නැතිනම් පිරිමියෙකු සේ පාක්ෂික විය යුතුයි ලු. මට එන්නේ පුදුම ආත්මානුකම්පාවක්.. මං ගැන නෙමේ මට මෙහෙම කියන අය ගැන. කරාබු දෙකක් කෙල්ලෙක්ගේ කනේ තියෙන්නම ඕනද? මං හිතන්නෑ. කෙල්ලෙක් උනාම හැම වෙලාවෙම මෘදු වෙන්නත් ඕනද? මං හිතන්නෑ... මං එහෙම මෘදු වෙන්න ඕනයි කියලා හිතන තැනකදි එහෙම ඉන්නවා. නමුත් කැපොත්තෙක් දැක්කත් හූ තියන්න ඕනද? රොස පාටටම ලඝු වෙන්න ඕනද? ඒන එන මොස්තරේ අදින්න ඕනද? කෙලින් ගහපු ඉරක් වගේ පිළිවෙළක් ඕනද? ඒ විකාර මට කොරන්න බෑ. මං එහෙම ලාමක වෙලා බෑ. පවුලක වැඩිමලා මං. මං රෝස සුරංගනාවක් උනොත් කොහොමද?
මොකෝ බැරි ඒ ජීවිතේ සැපක්. වෙහෙසක් නෑ.. එත් මං මහන්සි වෙනවා ජීවිතේ ගොඩ නඟන්න. එකක් දෙකක් අහන්න පුළුවන්. ඒත් හැමදාම කියන කොට මඟ අරින්න අමාරුයි. කොහොම කලත් එයාලා කියන්නේ දැන් මං ගන්දබ්බයෙක්. ඒකා මොකද කරන්නේ. ආයේ ඉපදෙන්න තැනක් හොයනවා.
හුඟාක් වෙහෛස වුණා. ඒත් අද ඒක පුස්සක් වෙලා. ඇයි මං වෙහෙස උනේ කියලා එයාලා මට හිතන්න ඉඩ අරන් දීලා. මාත් මේ හිතන්නේ ඇයි මං මේ තරම් දුර මේ මාවතේ ගියේ යන්නේ කියලා. මටත් ඕන පටන් ගන්න.. හැබැයි මං පටන් ගත්තේත් හුඟාක් කලින්. ඍජු ගමනක්. මට මාව විනාශ නොකර ඒ ගමන යන්න බෑ කියලා පෙන්නන්න ගොඩාක් අය මහන්සි වෙනවා. එත් මං වෙනස් උනෙත් එයාලා නෙමේ මට නේද මාව නැති වෙන්නේ..
ඒකයි මේක හරි අමාරු දුෂ්කර කාලයක් කියන්නේ.

Saturday, August 25, 2012

දින කිහිපයකට පසු ගෙදර ආවෙමි...




මිනිසුන් තමා ජිවත් වන පරිසරය හා ඉතාම තදින් බැදි පවතී. එසේ වන්නේ කුමන හේතුවක් නිසාදැයි ඇත්ත වශයෙන්ම සනාථ වී නැතත් මිනිසා තමා ජිවත් වන පරිසරය කෙරේ මානසික වශයෙන් බැඳි සිටියි. තමා ජීවත් වන පරිසරය කෙරේ කොතරම් බැඳිමක් තමා තුළ තිබෙනවා දැයි දැනෙන්නට නම් කෙනෙක් සිය හුරුපුරුදු පරිසරයෙන් වෙන්ව විසිය යුතුය. පසුගිය කාලයේ  දිගටම නිවසේම රැඳි සිට පහු වුණු දින කිහිපයේ නිවසෙන් බැරව සිටි දින කිහිපය මේ  ලිපිය ලියන්නට හිත හැදුවේ ය.
 ගෙදරින් පිටව සිටි දින කිහිපය මා ගත කලේ පාළුවෙන් වුවත් ඒ දින කිහිපය මට වෙහෙසකර උනේ නම් නැත. ගෙදර කියා මා ගොඩ ගසා ගත් මහා දෙයක් නොතිබුණි. එහෙත් එහි තිබු දෙයකුත් විය. ඒ අර කී බැඳිම වෙන්නට ඇත. ගෙදරින් බොන වතුර ටික රසය...  පුංචිම බත් කටකුත් රසය... ගෙදර නිකම්ම උන්නද කමක් නැත. එහෙත් වෙන තැනක නොහැක. මා නිවෙස් ගණනාවක ජිවත්ව ඇත්තෙමි. පාසල් කිහිපයක ඉගෙන ගෙන ඇත්තෙමි. මට බැඳුනු අවකාශය ගැන සිතිම සංකිර්ණ වන්නේ ඒ නිසා වන්නට ඇත. මා සිහින දකින්නේ කලාතුරකින් නිසා මට හීන වල පසුබිම ගැන පුද්ගලික අත්දැකිම් නැත. ඒ නිසා බොහෝ අයට මෙන් පුංචි කාලයේ උන් නිවසක් පසුබිම් කරගත් සිහින මා දැක නැත. පාසල් ජිවිතය ගැන  ආයේ යාමට ආසාවක් නැති මිනිසුන් අතර මම ද වෙමි. පාසල් සේරම තුළ මට ඇත්තේ පුංචි මතක පෙළකි. කලක් පංතියේ කොනේ උන් අන්තීමයා ලෙසත් කලක් පංතියේ ඉදිරිපසම අසුනේ උන් පලමුවැනියා ලෙසත් මට ද්විත්ව අත්දැකිම් ඇත. ගුරුවරුන්ගේ අප්‍රියජනකම සිසුවාගේ සිට ප්‍රියජනකම සිසුන් අතර කෙනෙක් වීම පිළිබඳ කියන්නට මහා දේ නැතත් බලවතා කෙරේ දුබලයාව තවත් පසුබස්සවන ගුණයක් ඇති කරනු ලබන්නේ ඒ අවකාශය ඒ  ඒ අවස්ථාවේ නියෝජනය කළ අය විසින් යැයි මා සිතමි. මා උන් පරිසරය අප්‍රියජනක කරන්නටත් ප්‍රියජනක කරන්නටත් කාලයත් අවකාශයත්මට බලපෑම් කර ඇත. මේ නිසා මගේ ජිවිතයේ ලස්සනම දවස් ඇත්තේ නිවසේ ගෙවු කාලය තුළයි.
 මිනිසුන් විපත්දායක පරිසර තුළත් ජීවත් වන්නේ මේ දමා යා නොහැකි බැඳිම නිසාවෙන් ය. මිනිසා තමා බැඳි අවකාශයකට ප්‍රේම කරන්නේ මහා මානව සමාජයක් තුළ ඔහු හුදකලා වන නිසාද? දහසක් මැද තනිවන මිනිසුන් ගැන මා දනිමි. මාත් එවැන්නෙක්ව සිට ඇත. ගෙදරින් පිට ගෙවු රෑ කාලයන් ඇත්තේ අල්පයකි. ඒ අතුරින් එක්තරා පර්යේෂණ කාර්යක් සඳහා ‍අගනුවරට ආසන්න තදාසන්න ප්‍රදේශයක පුද්ගලික පාසලක දින කිහිපයක් මිතුරන් සමඟ ගෙවු කාලයේ මට ද දහසක් අතර තනිවීම දැනිනි. බිය සමඟ නොනිදා පහන් කළ අත්දැකීම් මට අමතක නොවේ. මට හුරු මගේ අවකාශයෙන් මිදීම මා හොදින් ම අත්වින්දේ වසර ගණනාවකට පසු උපන් ගම දකින්නට ගිය ගමනේදීය. මා ගමට ආදරය කළ වගක් මා එදා වන තුරු දැන උන්නේ නැත. ගම දකින විට මට හැමවිටම මහ අමුතු හැඟිමක් දැනීම නතර වුයේ විශ්ව විද්‍යාලයේ සිටි කාලයේ ය. ගම දැන් මගේ නොවේ කියා මට සිතුණු දවසක් ආවේය. දැන් මට ගමක් නැත.
 එහෙත් ජිවත් වන තැන , විශේෂයෙන් ම මට මගේ පොත් මේසය නැති පාළුව මකා ගන්නට අමාරුය.  විශ්ව විද්‍යාල ගමන නතර වී දැන් අවුරුද්දකටත් කිට්ටුය. එත් මා ගෙදර ඉන්නේ නම් පැය විසිහතරෙන් දොළහකට වඩා ගෙවන්නේ පොත් මේසය ළඟ ය. සමහර විට කියවන පොතක් ද  නැත. හොඳයැයි කියත හැකි පොත් මා කියවන්නේ ද නැත. මා කියවන්නේ ඉතාම සරල කෘති පමණි. ඒවාත් මා මිල දී ගන්නේ ඉතාම කලාතුරකින් ය. මගේ අවකාශය ගෙදරින් කාමරයට හිර වී ඇති බව තවත් සිතද්දි මට දැනේ. යුවතියකගේ කාමරයක නොතිබිය යුතු තරම් අපිළිවළකින් පිරි ඇති මේ කාමරය පහුගිය අඩ දශකය තුළ මා වැඩිම කාලයක් ගත කළ තැන ය.  එහෙත් මා ඒ ජිවිතයට ආසා කරමි. නිවසින් පිට ගත කල දින දෙක තුනක ගමන දිර්ඝ චාරිකාවක් කලේ ඒ පිට ගත කළ කාලය විසින් නොව මගේ නිවසෙන් මා දුරස්ථව සිටි කාලයයි. නිවසට ලඝුව කාලයත් අවකාශයත් මෙසේ අභිසරණය වන විට අද්දැකිම් හිඟවන්නේත් ඒ නිසා ම ජිවිතය කෙටි වන්නෙත් නිරායාසයෙනි. මම ද අත්දැකිම් හා අත්විදීම් ඌනතාවයෙන් පෙළෙමි. ජිවිතයේ සැලකිය යුතු අඩක් ම ගෙවි ඇතත් මා ලද අත්දැකිම් ඇත්තේ ටිකකි. අත්දැකිම් වලින් ජිවිතය මැන්නොත් මාගේ ජිවිතය කෙටිය. දින නවදාහකට අත්විදිය යුතු සමහර දෑ මට මඟ හරෙන්නට ඇත. එත් මගේ ජිවිතය ගැන කතාවක් ඇත... මා තවදුරටත් එය ගොඩනඟමින් සිටිමි. තවත් දින නවදාහක් ගතවු තැන මාගේ කතාව බොහෝ දුරට ලියවි තිබෙනු ඇත. එත් ඒ කතාව නවකතාවක් නොවී කෙටි කතාවක් වනු ඇත.
පිටතට ගොස් අත්දැකිම් ලබා ගන්නවාට වඩා නිවසේ ඇතලත ජිවිතය මට නිදහස්ය. කුමන හෝ තලයක ඇති  සරල සිනමාවක් රසවිඳිමින් ගෙට වී ගෙවන දවස  මට සතුටකි.  මට ලියන්නට හිතෙන කාලගුණය වස්සාන සමයයි. ඒ නිසා මේ වැහි කාලයේ සිතුවිලි බොහොමයක් වේ. වෙරළේ රළ සිඹින දෙපා නොගියත් අප ආපස්සට ඉදිරියට යනවා සේ දැනෙන්නා සේ කාලයත් සමඟ අප ද යා යුතුව ඇත නැතිනම් එය අප රැගෙන යනු ඇත. ලබන වැහි කාලයේ මාත් මගේ පවුලේ අයත් මේ නිවසේ  නැත. පුංචි උනත් නගරයට අප අමතක වනු ඇත. එහෙත් මේ නිවසට අමතක නොවනු ඇත. වසර දහයක් තිස්සේ වසා තිබු මේ නිවසට තාත්තාත් මාත් ආවේ පරණ කඩමාළු දෙකක් ඇඳ ගෙනය. ඉළුක් කැන්ද අතරින් අමාරැවෙන් ප්‍රවේශයක් සොයා ගෙන අපි නිවස තුළට ආවෙමු. මට වඩා උස හුඔස් කඩා සති ගණනාවක් තිස්සේ සුද්ධ කර මේ නිවස යළි නිවසක් කරන්නට මා බිත්ති වැලි කඩදාසිවලින් මදිමින් උළු තියමින් කළ යුද්ධය මට අද මෙන් මතකය. වැඩ නතර කරන විට එක්කෝ මා දුවිලි වලින් නාගෙන සිටිමි, නැතහොත් බිත්ති කපා පිටි ගොඩකින් මතු වුවෙකු සේ සිටිමි. අම්බලමක් මෙන් වු මේ ගොඩනැඟිල්ලට අප කොහොම අමතක වන්නද? ජිවිතයේ හැටි... මේ පුංචි බිම ලබන වස්සානයේ දී වෙන කිසිවෙකුට සෙවණ සදමින් සිටිනු ඇත.  



එදාට මා  නිවස කියා වෙනත් තැනකට කියනු ඇත. එදාටත් මා මේ තරම්ම නිවස තුළ හැදි ලොවක මා ජිවත් වනු ඇත. නිවස කොහේ තිබුණද මා ඒ නිවස තුළ මිස ඉන් පරිබාහිරව සිටින්නෙකු නොවනු ඇත. මේ ආසියානු ගැහැණු සිතිවිලි වල පොදු සැකැස්ම දැයි මා නොදනිමි. එහෙත් මට සිතෙන්නේ මෙහෙම ය. දින ගණනකට පසු ගෙදර ආවිට මහන්සිය කොහේ ගියාද නැත... ඒ ‘ගෙදර’ හැටිය. ‍